بوی باران

نشود فاش كسی آنچه ميان من و تست

تا اشارات نظر نامه رسان من و تست.

گوش كن با لب خاموش سخن می گويم

پاسخم گو به نگاهی كه زبان من و تست.

روزگاری شد و كس مرد ره عشق نديد

حاليا چشم جهانی نگران من و تست.

گرچه در خلوت راز دل ما كس نرسيد

همه جا زمزمه ی عشق نهان من و تست.

اينهمه قصه ي فردوس و تمنای بهشت

گفتگوئی و خيالی ز جهان من و تست.

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه

ای بسا باغ و بهاران كه خزان من و تست.

نقش ما گو ننگارند به ديباچه ی عقل

هر كجا نامه ی عشق است، نشان من و تست.

سايه! ز آتشكده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از اين آتش روشن كه به جان من و تست!

شاعر: هوشنگ ابتهاج 

گلم از خود رهيدن را بياموز

به سر منزل رسيدن را بياموز

* * *

مجال تنگ و راهي دور در پيش

به پاهايت دويدن را بياموز

* * *

زمين بی عشق خاكی سرد و مرده ست

به قلب خود تپيدن را بياموز

* * *

جهان جولانگهی همواره زيباست

به چشمت خوب ديدن را بياموز

* * *

بياموز، آفريدندت توانا

توانا، آفريدن را بياموز

* * *

جهان طعم شراب كهنه دارد

به لبهايت چشيـدن را بياموز

* * *

تو اهل آسمانی ای زمينی

به بال خود پريــدن را بياموز

* * *

صدايت ميكنند از عالـم عشق

به گوش جان شنيدن را بياموز

* * *

نسيمی باش و از باد بهاری

سحرگاهان وزيــدن را بياموز

* * *

تو ابر رحمتی گاهی فرو ريز

ز اشك خود چكيدن را بياموز

* * *

گذارت گـر ز راهی پر گل افتاد

به دست خود نچيدن را بياموز

* * *

به عاشق غمزه و غم ميفروشند

تو از اول خريدن را بياموز

* * *

كمانت ميكند اين بار سنگين

تو پيش از آن خميدن را بياموز

* * *

جهان از هر دو داری شادی و غم

شكيب داغ ديدن را بياموز

* * *

به دنيا دل سپردن نيست دشوار

ز دنيا دل بريدن را بياموز

* * *

نياسودن به دوران جوانی

به پايان آرميدن را بياموز

* * *

به جولان در سخن«سالك» مپرداز

دمی در خود خزيدن را بياموز

* * *

شاعر: زنده ياد مجتبي كاشانی